چنگے خون سیاپ توں نئیں مَلدے جیڈے زور زوال دے ہوون

چنگے خون سیاپ توں نئیں مَلدے جیڈے زور زوال دے ہوون

لکھاں لُڑھے ہوئے پتنڑ تے لگ ویندن سنگ کئیں لجپال دے ہوون

اُوہے نئیں سِنجڑیندے غربت وِچ جہڑے غرضو مال دے ہوون

بُرے وقت وی ”درؔد؎“ سواد دے نِبھدن شالا سجنڑ حلال دے ہوون